گل نخست در مادرید
پائولو روسی در دقیقهٔ ۵۷ فینال جام جهانی ۱۹۸۲ دروازهٔ آلمان غربی را باز کرد. ایتالیا که در نیمهٔ نخست یک پنالتی را از دست داده بود، سرانجام به گل رسید و تیم یوپ دروال را وادار به واکنش کرد. مسابقهٔ ۱۱ ژوئیه در سانتیاگو برنابئوی مادرید با پیروزی ۳ بر ۱ ایتالیا پایان یافت؛ اما تا پیش از ضربهٔ روسی، هیچ‌یک از دو تیم از حریف جلو نیفتاده بود.
طبق آمار رسمی مسابقه، ۹۰ هزار تماشاگر در ورزشگاه حضور داشتند. دروال، کارل‌هاینتس رومنیگه را در ترکیب آغازین قرار داده بود و دینو زوف در دروازهٔ تیم انزو بیرزوت ایستاده بود. پیش از گل روسی، دو اتفاق مهم رخ داد: ایتالیا فرصت پنالتی را از دست داد و در رختکن آلمان دربارهٔ آمادگی کاپیتان بحث شد.
مسیر دشوار تا فینال
آلمان غربی به‌عنوان قهرمان اروپا و پس از پیروزی در همهٔ بازی‌های مقدماتی وارد جام شده بود، ولی مسابقهٔ نخست را ۲ بر ۱ به الجزایر باخت. برد ۱ بر ۰ برابر اتریش هم با انتقاد گسترده همراه شد. فدراسیون آلمان در مرور آن تورنمنت نوشته است که دو تیم پس از گل زودهنگام هروبش، عملاً به نتیجه‌ای رضایت دادند که برای صعود هر دو کافی بود.
در مرحلهٔ بعد، تساوی بدون گل برابر انگلیس و پیروزی ۲ بر ۱ مقابل اسپانیا، مسیر آلمان را به نیمه‌نهایی رساند. در سویل، تیم دروال پس از عقب افتادن ۳ بر ۱ از فرانسه به بازی برگشت و در ضربات پنالتی صعود کرد. یوفا خستگی ناشی از آن دیدار را یکی از زمینه‌های عملکرد آلمان در فینال می‌داند؛ ارزیابی‌ای که نباید آن را توضیح یگانهٔ شکست در مادرید تلقی کرد.
نیمهٔ نخست و بحث رختکن
ایتالیا از دقیقهٔ ۷ ناچار به استفاده از بازیکن جانشین شد: آلساندرو آلتوبلی جای فرانچسکو گراتسیانی را گرفت. فرصت بزرگ بعدی در دقیقهٔ ۲۴ پیش آمد، اما آنتونیو کابرینی پنالتی را کنار دروازه زد. هیچ گلی در این نیمه ثبت نشد و دروال هنوز می‌توانست بدون آنکه تیمش عقب باشد، دربارهٔ تغییر ترکیب تصمیم بگیرد.
رومنیگه با پنج گل، دومین گلزن برتر آن جام بود، اما روایت فدراسیون آلمان او را در فینال کاملاً آماده توصیف نمی‌کند. طبق همین روایت، خط حمله در کم‌کردن فشار روی تیم موفق نبود. اولی اشتیلیکه بین دو نیمه از کاپیتان پرسید آیا نمی‌خواهد تعویض شود و گفت آماده نبودنش پیداست. رومنیگه مخالفت کرد و دروال نیمهٔ دوم را با همان بازیکنان آغاز کرد.
دو گل و دو تصمیم دروال
با گل روسی، آلمان برای نخستین بار در این فینال عقب افتاد. دروال پنج دقیقه بعد، هورست هروبش را در دقیقهٔ ۶۲ به جای ولفگانگ درملر به زمین فرستاد. نخستین تعویض آلمان، اضافه کردن یک مهاجم بود؛ نه بیرون آوردن رومنیگه. کاپیتان در زمین ماند و هروبش نیز به ترکیب اضافه شد.
تاردلی گل دوم ایتالیا را زد و پس از آن هانسی مولر جانشین رومنیگه شد. زمانی که کاپیتان از زمین بیرون رفت، اختلاف به دو گل رسیده بود. آلمان غربی که در نیمه‌نهایی توانسته بود فاصلهٔ دوگله با فرانسه را جبران کند، این بار مقابل تیمی قرار داشت که در ادامه نیز به گل رسید.
گل برایتنر، بدون تکرار قهرمانی
آلتوبلی در دقیقهٔ ۸۱ سومین گل ایتالیا را زد و برایتنر در دقیقهٔ ۸۳ یکی از گل‌ها را جبران کرد. برایتنر پیش‌تر هم در فینال ۱۹۷۴ برابر هلند گل زده بود: آن روز، پنالتی او بازی را مساوی کرد و آلمان غربی در نهایت قهرمان شد. در مادرید، گلش برای بازگشت کافی نبود.
طبق روایت فدراسیون آلمان، برایتنر پس از واوا و پله سومین بازیکنی شد که در دو فینال جام جهانی گل می‌زد. افتخار قهرمانی این بار به تیم دیگر رسید: ایتالیا برای سومین بار قهرمان جهان شد و زوف، کاپیتان ۴۰ ساله، جام را بالای سر برد. برای تیم دروال، راهی که از شکست برابر الجزایر گذشته و با بازگشت مقابل فرانسه ادامه یافته بود، به نایب‌قهرمانی ختم شد.
