دو مهاجم در مرکز برنامه
آلمان در ۹ ژوئن ۲۰۰۶، کاستاریکا را در افتتاحیهٔ جام جهانی ۴ بر ۲ شکست داد. گل لام، دو گل کلوزه و گل پایانی فرینگز، شروعی پربازده برای تیم یورگن کلینزمن ساختند. این نتیجه، البته محصول تغییر ناگهانی سیستم در مونیخ نبود. آلمان با ساختار ۴–۴–۲ به جام آمده بود؛ با دو بازیکن در مرکز خط میانی، دو بازیکن در کناره‌ها و دو مهاجم در جلو.
اهمیت انتخاب آلمان در ادامهٔ مسابقات هم روشن ماند. هرچه تورنمنت جلو رفت، احتیاط بیشتر شد و سه تیم دیگر حاضر در نیمه‌نهایی، ایتالیا، فرانسه و پرتغال، با یک مهاجم بازی کردند؛ آلمان به ۴–۴–۲ وفادار ماند. کلوزه و لوکاس پودولسکی زوج خط حملهٔ آلمان در این ساختار بودند.
فرینگز؛ پوشش جلوی خط دفاع
در این ساختار، فرینگز وظیفهٔ پوشش فضای جلوی مدافعان را داشت. مسئولیت او با دو مدافع میانی یکی نبود: پیش از آنکه حملهٔ حریف به خط آخر برسد، در فضای مقابل دفاع وارد عمل می‌شد. این نقش، بخشی از تعادل تیمی بود که می‌خواست نفراتش را در حمله هم به کار بگیرد.
در پشت فرینگز، پر مرتساکر و کریستوف متسلدر زوج دفاع میانی بودند؛ دو بازیکنی که قدرت درگیری و توانایی در نبردهای هوایی از ویژگی‌هایشان بود. تقسیم کار دفاعی به همین ترتیب، از خط میانی تا مدافعان ادامه داشت. فرینگز با وجود وظایف دفاعی‌اش، در دقیقهٔ ۸۷ گل چهارم آلمان را زد؛ زمانی که گل دوم کاستاریکا اختلاف را به یک گل کاهش داده بود.
لام و تحرک جناح چپ
سمت چپ آلمان دو ویژگی مهم داشت: لام مدافعی بود که به جلو رفتن تمایل داشت و باستین شواین‌اشتایگر، بازیکن پویای آن جناح، با حرکت و دریبل به داخل نیز اثر می‌گذاشت. این توصیف، مربوط به الگوی بازی آلمان در جام ۲۰۰۶ است. در افتتاحیه، نقش هجومی مدافع چپ جلوه‌ای کاملاً مشخص پیدا کرد: لام در دقیقهٔ ششم از لبهٔ چپ محوطهٔ جریمه توپ را به گوشهٔ دروازه فرستاد.
لام هنگام زدن آن گل ۲۲ سال داشت و بازیکن بایرن مونیخ بود. در جام جهانی خانگی ۱۹۷۴ نیز نخستین گل آلمان را یک مدافع چپ بایرن زده بود: پل برایتنر در دیدار برابر شیلی. با گل لام در افتتاحیهٔ ۲۰۰۶، این شباهت تکرار شد؛ در تیمی که مشارکت مدافع چپ در حمله، بخشی از الگوی بازی‌اش بود.
اشنایدر؛ رابط میان دفاع و حمله
برند اشنایدر در راست بیشتر رابط دفاع و حمله بود؛ شواین‌اشتایگر در چپ با حرکت و دریبل به داخل پیش می‌رفت. اشنایدر، بازیکنی تکنیکی، برای این ارتباط از سمت راست به میانهٔ زمین می‌آمد. این حرکت نشان می‌داد که نقش بازیکن کناری در ساختار ۴–۴–۲ آلمان، به ماندن کنار خط محدود نبود. دو جناح در یک آرایش قرار داشتند، اما بازیکنانشان با ویژگی‌های متفاوت در پیش‌بردن حمله شرکت می‌کردند.
در جلو نیز کلوزه و پودولسکی مکمل یکدیگر بودند: کلوزه با تجربه و دید بازی و پودولسکی با تحرک و انرژی جوانی. همکاری آنها فقط به پاس‌های کوتاه وابسته نبود؛ آلمان حتی پس از ارسال بلند از عقب هم می‌توانست با همراهی این دو، حملهٔ خطرناک بسازد. کلوزه در افتتاحیه دو گل زد.
حملهٔ پربازده، دفاعِ نیازمند اصلاح
برد مونیخ، ضعف‌های آلمان را پنهان نکرد. وانچوپ در دقیقهٔ ۱۲ گل لام را پاسخ داد و در دقیقهٔ ۷۳، برتری ۳ بر ۱ میزبان را به ۳ بر ۲ کاهش داد. گل فرینگز دوباره فاصله را دو گل کرد، اما کاستاریکا پیش از آن دو بار دروازهٔ آلمان را باز کرده بود. چهار گل زده، موفقیت در حمله بود؛ دو گل خورده هم نشان می‌داد که تیم در دفاع هنوز به اصلاح نیاز دارد.
آلمان جام را در مقام سوم به پایان رساند و پس از کناره‌گیری کلینزمن، لوو جانشین او شد. در توافق ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۶، ادامهٔ فلسفهٔ هجومی و گسترش ساختار ۴–۴–۲ در تیم‌های ملی جای داشت. این توافق، رویکردی را که در جام دیده شده بود به برنامهٔ پس از آن پیوند می‌داد؛ بی‌آنکه شروع پرگل مونیخ به معنای برطرف‌شدن همهٔ ضعف‌های دفاعی باشد.
