اگر میکا باور بخواهد بداند بازی کردن برای آلمان چه حسی دارد، کافی است از پدرش بپرسد. مارکوس باور ۲۲۸ بار پیراهن سیاه، قرمز و طلایی آلمان را بر تن کرد، ۷۱۲ گل زد و قهرمانی جهان و اروپا را به دست آورد. میکا باور روز سهشنبه در جمع خبرنگاران گفت: «این کارنامه بزرگی است که او میتواند به آن افتخار کند.» باور خودش هم زمانی هندبال را امتحان کرد، اما در دوران کودکی تمرکزش را روی فوتبال گذاشت؛ انتخابی که موفقیت زیادی برایش به همراه داشته است. او اکنون برای باشگاه ریشهدار و محبوب سلتیک گلاسگو در اسکاتلند بازی میکند و یکی از چهرههای تازهوارد تیم ملی فوتبال آلمان است.
باور موفقیتهای پدرش را نه وظیفهای برای خود میداند و نه باری روی دوشش. او گفت: «در بهترین حالت، همه ما طبیعتاً میخواهیم همه جامها را ببریم، اما او چنین چیزی را به من نگفته است.» مارکوس باور پنجشنبه در مونیخ، در دیدار لیگ ملتها برابر صربستان که از ساعت ۲۰:۴۵ بهصورت زنده از شبکه ZDF پخش میشود، روی سکوها نخواهد بود؛ با این حال، خانواده باور اعلام کردهاند برای بازی برگشت یکشنبه در یونان به دیدار او میآیند. میکا باور با خنده گفت: «به عذاب وجدانش مربوط است، چون هنوز نتوانسته به گلاسگو بیاید.»
باور: «هنوز هم غیرواقعی به نظر میرسد»
این بازیکن ۲۲ ساله، در میان چهرههای تازهای که یورگن کلوپ، سرمربی تیم ملی، در دو فهرست دعوت کرده، یکی از غافلگیریهای بزرگ بود. باور در هرتسوگنآوراخ اعتراف کرد: «تیم ملی تا پیش از آن تماس تلفنی برای من خیلی دور از دسترس بود؛ هنوز هم غیرواقعی به نظر میرسد.» انتقال تابستانی او از پادربورن، تیم تازهصعودکرده به بوندسلیگا، به سلتیک گلاسگو گام مهمی در مسیر حرفهایاش بود. او گفت: «اما انتظار نداشتم که این انتقال به چنین گام دیگری هم منتهی شود.» حالا که او در کنار بهترین فوتبالیستهای کشور قرار گرفته، میخواهد تکتک لحظهها را آگاهانه تجربه کند. باور گفت: «آدم میخواهد ردپایی از خود به جا بگذارد، همهچیز را جذب کند و این تجربه را داشته باشد. همچنین خوش بگذراند و از آن لذت ببرد. اما طبیعی است که همه ما میخواهیم بازی کنیم و دقیقه جمع کنیم.»
باور گفت: «نقطه قوت من قطعاً بازی با توپ است، اما در یک سال و نیم گذشته یاد گرفتهام که از انجام کارهای سخت و ناخوشایند هم لذت ببرم.» او تأکید کرد که «قلبش را در زمین میگذارد». در فهرست بازی صربستان، دروازهبانان نوآ آتوبولو، فین دامن و یوناس اوربیگ، همچنین فین یلتش، سعید الملا، ویتالی یانلت، فلیکس کایدل و دری شرهانت نیز هنوز بازی ملی در کارنامه ندارند. از فهرست نخست برای بازیهای هلند و یونان نیز فیلیپ تروی، یونس ابنوتالیب، یانیک انگلهارت، بامباسه کونته و هنس بهرنس تازه نخستین بازی ملی خود را انجام دادند.
یانلت در رؤیای «تورمنت خانگی»
ویتالـی یانلت هم مانند میکا باور در بریتانیا بازی میکند. این بازیکن ۲۸ ساله که دیر به تیم ملی دعوت شده است، گفت: «خیلی خوشحالم که حالا در ۲۸ سالگی اینجا هستم. این یکی از آخرین فرصتهای من است که در یکی از تورنمنتهای بزرگ حضور داشته باشم.» جام ملتهای اروپا در سال ۲۰۲۸ در بریتانیا و ایرلند برگزار میشود؛ تورنمنتی که برای یانلتِ زاده هامبورگ، نوعی رقابت خانگی خواهد بود. او از سال ۲۰۲۰ برای برنتفورد در لیگ برتر انگلیس بازی میکند.
برنتفورد منطقهای در لندن است و باشگاه برنتفورد نیز دقیقاً با روحیه یانلت سازگار است. به گفته او، فضای آنجا آرامتر و کمهیاهوتر است و او در چنین محیطی طی سالها بهخوبی پیشرفت کرده است. یانلت گفت: «بیشترین بازی را در لیگ برتر برای این باشگاه انجام دادهام. کاپیتان دوم یا سوم هستم و برای خودم جایگاهی ساختهام. در برنتفورد بدون توپ تهاجمی بازی میکنیم؛ فرقی نمیکند حریفمان چه کسی باشد، تلاش میکنیم به شیوه خودمان وفادار بمانیم.»
یانلت در سال ۲۰۲۱ همراه تیم ملی زیر ۲۱ سال آلمان قهرمان اروپا شد. او پنج سال بعد میخواهد تواناییهایش را به تیم ملی بزرگسالان نیز اضافه کند. یانلت گفت: «من بازیکن تیمی هستم و کارهای سخت را برای بازیکنان جلوی خودم انجام میدهم.» او همچنین خود را «حلقه ارتباطی خوبی میان بازیکنان باتجربهتر و جوانتر» میداند و افزود: «فکر میکنم نقطه قوت من همین است؛ اینکه حضور فعالی دارم و نظرم را بیان میکنم. سعی میکنم در زمین زیاد ارتباط برقرار کنم. فکر میکنم این میتواند خیلی به تیم کمک کند.»
یلتش: «از میرو خیلی چیزها یاد گرفتم»
فین یلتش این روزها در هرتسوگنآوراخ احساس بازی در خانه دارد. این بازیکن اهل فرانکونی میانه، فوتبال حرفهای خود را در باشگاه همسایه، نورنبرگ، آغاز کرد و مربی آن زمانش میروسلاو کلوزه، قهرمان جهان، بود. یلتش گفت: «از او خیلی چیزها یاد گرفتم. تمرین کردن هر روزه با چنین شخصیتی و چنین فوتبالیستی افتخار است. تمرینهای انفرادی زیادی هم با او داشتم که بسیار به من کمک کرد. واقعاً از او سپاسگزارم.»
این مدافع اکنون به اشتوتگارت پیوسته و برای نخستین بار در جمع تیم ملی بزرگسالان حضور دارد. او گفت: «طبیعتاً میخواهم خودم را نشان بدهم، تواناییهایم را برای کمک به تیم ارائه کنم، کادر فنی را از کیفیتهایم متقاعد کنم و بهخوبی در تیم جا بیفتم. من مدافعی تهاجمی هستم؛ شجاع، با نگاه رو به جلو و در دفاع رو به جلو نیز تهاجمی عمل میکنم.»
فین یلتش عضو تیم ملی زیر ۱۷ سال آلمان بود که در سال ۲۰۲۳ توانست در فاصله چند ماه هم قهرمان اروپا و هم قهرمان جهان شود. او کمتر از سه سال بعد، امیدوار است نخستین بازی ملیاش را برای تیم ملی آلمان انجام دهد.
