آخرین اخبار تیم ملی آلمان

تورستن فرینگس، هافبک برجسته نسل خود، ۵۰ ساله شد

22 نوامبر 2026تحریریه DFB ایران
تورستن فرینگس، هافبک برجسته نسل خود، ۵۰ ساله شد
تورستن فرینگس، هافبک برجسته نسل خود، ۵۰ ساله شد

برخی فوتبالیست‌ها با تکنیک‌شان تماشاگران را به وجد می‌آورند و برخی دیگر با گل‌ها و صحنه‌های تماشایی می‌درخشند. اما بازیکنانی مانند تورستن فرینگس نیز هستند که بیش از هر چیز با ذهنیت، انگیزه بی‌قیدوشرط و شخصیت‌شان در یادها می‌مانند. مردی که با محبت «لوتشر» صدایش می‌کردند، امروز ۵۰ ساله شد. DFB.de این روز را به او تبریک می‌گوید.

فرینگس که ۲۲ نوامبر ۱۹۷۶ در وورزلن به دنیا آمد، به یکی از بهترین هافبک‌های آلمانی نسل خود تبدیل شد و در رده‌بندی سال ۲۰۰۶ نشریه کیکر، یک بار در سطح «کلاس جهانی» قرار گرفت. او در زمین و بیرون از آن، صریح، سازش‌ناپذیر و پرانرژی بود؛ بازیکنی که به دل نبردهای سخت می‌زد، مسئولیت می‌پذیرفت و تیمش را با خود همراه می‌کرد. او نخستین تجربه‌های فوتبالش را در هفت‌سالگی و در روت‌وایس آلدورف به دست آورد، سپس به رنانیا، باشگاه محلی منطقه، رفت؛ جایی که آلمانیا آخن در سال ۱۹۹۰ و در ۱۴سالگی او را کشف کرد. فرینگس در ابتدا مهاجم گلزن بود، اما در دوران حرفه‌ای‌اش بیش از همه با بردن دوئل‌ها، فرسوده کردن حریفان و بی‌باکی شناخته شد. او پس از ۵۶ بازی و ۱۳ گل در رگیونالیگای غرب-جنوب‌غرب، در ژانویه ۱۹۹۷ پیشنهاد وردربرمن را پذیرفت و در ۲۰سالگی به بوندس‌لیگا رسید؛ لیگی که در آن ۴۰۲ بازی و ۷۹ گل ثبت کرد.

اوج‌گیری در برمن

او در کنار رود وزر، خانه فوتبالی خود را پیدا کرد و همان‌جا به اوج رسید. در دوره دشوار تغییرات پس از عصر اوتو رهاگل، فرینگس یکی از معدود برندگان وردربرمن بود؛ بازیکنی که هیچ مربی‌ای نمی‌خواست از او بگذرد. توماس شاف در مه ۱۹۹۹ چهارمین مربی او بود و بعدها، در سال ۲۰۰۷ و در اوج دوران بازی‌اش، فرینگس درباره شاف گفت: «او کسی بود که من را به آن چیزی که امروز هستم تبدیل کرد.» وردربرمن با شاف در سال ۱۹۹۹، به شکلی غیرمنتظره بایرن را در فینال شکست داد و قهرمان جام حذفی آلمان شد.

از آنجا که این عنوان فعلاً تنها جام او بود و همواره «هدف قهرمان شدن در آلمان» را پیش چشم داشت، فرینگس در سال ۲۰۰۲ به دورتموند، قهرمان وقت آلمان، پیوست. او در آن زمان بازیکن تیم ملی و نایب‌قهرمان جهان بود. رودی فولر، سرمربی تیم ملی، در فوریه ۲۰۰۱ نخستین بازی ملی فرینگس را در پاریس به او داد و پس از آن به ندرت از او صرف‌نظر کرد. فرینگس در جام جهانی ژاپن و کره‌جنوبی، مدافع راست تیمی بود که تا پیش از فینال فقط یک گل دریافت کرد. مهم‌ترین اقدام او در آن مسابقات، نجات توپ از روی خط دروازه برابر آمریکا در یک‌چهارم نهایی بود.

پس از بازگشت به آلمان، دو سال در دورتموند بازی کرد، اما جامی به دست نیاورد. او پس از یورو ۲۰۰۴، رقابتی که نخستین گل آلمان در آن را با سانتری شبیه ضربه ایستگاهی مقابل هلند در تساوی ۱-۱ به ثمر رساند، راهی بایرن مونیخ شد. بایرن برای جذب او ۹ میلیون یورو پرداخت و فرینگس گفت: «هر بازیکنی هدفش این است که روزی در مونیخ بازی کند.» با این حال، او در بایرن بار دیگر با فلیکس ماگات روبه‌رو شد؛ مربی سومش در برمن در فصل ۹۹-۱۹۹۸. میان این مربی سخت‌گیر و جنگنده‌ای پرشور و صریح مانند فرینگس، هماهنگی لازم وجود نداشت. ماگات علناً گفت فرینگس هنوز فاصله زیادی با سقف توانایی‌هایش دارد. فرینگس نیز به این نتیجه رسید: «من در مونیخ اضافی هستم» و خیلی زود از آنجا رفت؛ به جایی آشنا.

بازگشتی که او را به اسطوره باشگاه تبدیل کرد

فرینگس در سال ۲۰۰۵ و پس از کسب دبل با بایرن، با مبلغی تنها ۵ میلیون یورو به برمن بازگشت. او در وردربرمن به چهره‌ای نمادین تبدیل شد و در میانه میدان، رهبر تیمی بود که برای جام‌ها و در لیگ قهرمانان اروپا رقابت می‌کرد. البته تنها یک جام دیگر به افتخارات «لوتشر» اضافه شد: جام حذفی آلمان در سال ۲۰۰۹. این لقب از آنجا آمده بود که خود فرینگس زمانی در تمرین، آندریاس هرتسوگ اتریشی را با همین نام خطاب کرده بود. با این همه، مردی که از هر نوع زرق‌وبرق بیزار بود و ظاهراً هرگز در تبلیغات خصوصی ظاهر نشد، خوشبختی‌اش را در برمن پیدا کرده بود. او پس از بازگشت گفت: «در بایرن نمی‌توانم بیرون از زمین آن آرامشی را که برای احساس خوب به آن نیاز دارم، پیدا کنم. در وردربرمن شرایط فرق دارد.»

فرینگس با پیراهن تیم ملی فوتبال آلمان نیز اثری پررنگ بر جا گذاشت. او بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹، ۷۹ بازی ملی انجام داد و سه بار دیگر هم در فهرست تیم قرار گرفت. او در هر چهار تورنمنت بزرگ آن دوره حضور داشت: عضو تیم نایب‌قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ بود، در جام جهانی خانگی ۲۰۰۶ به مقام سوم رسید، در مرحله گروهی یورو ۲۰۰۴ حذف شد و در یورو ۲۰۰۸ فینال را تجربه کرد. جام جهانی ۲۰۰۶، با شور و هیجان ایجادشده در آلمان، پیوندی ویژه با دوران بازی او دارد. گل فرینگس با شوتی از راه دور مقابل کاستاریکا را هیچ‌کس که آن را دیده باشد فراموش نمی‌کند.

محرومیت در مهم‌ترین بازی دوران حرفه‌ای

اما اتفاق دیگری هم در یادها مانده که هنوز برای او تلخ است. پس از پیروزی پرالتهاب آلمان برابر آرژانتین در یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶ و در ضربات پنالتی، میان بازیکنان دو تیم صحنه‌های پرتنشی رخ داد. فیفا پس از آن فرینگس را نیز بررسی کرد. تصاویر تلویزیونی ایتالیا حرکت دست او را به سمت خولیو کروس، بازیکن آرژانتین، نشان می‌داد. فرینگس مدعی بود که «فقط می‌خواسته میانجی‌گری کند»، اما فیفا این حرکت را رفتار خشونت‌آمیز تشخیص داد و او را برای نیمه‌نهایی مقابل ایتالیا محروم کرد. این تصمیم تنها یک روز پیش از مسابقه اعلام شد و در آلمان بحث‌های گسترده‌ای به راه انداخت. فرینگس زدن مشت عمدی را رد کرد و خود را قربانی بی‌عدالتی می‌دانست. او در مهم‌ترین بازی جام جهانی خانگی‌اش ناچار به تماشا نشست. آلمان در وقت اضافه با نتیجه ۲ بر ۰ به ایتالیا باخت و فرصت از دست‌رفته رسیدن به فینال، یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های دوران حرفه‌ای او شد. فرینگس گفت: «فیفا به دلایل سیاسی من را محروم کرد. این حکم یک شوخی بود؛ تلخ‌ترین لحظه زندگی‌ام.» او معتقد بود حق آلمان برای قهرمانی جهان ضایع شده است و گفت: «حذف در نیمه‌نهایی خیلی بدتر از فینال ۲۰۰۲ بود. در سال ۲۰۰۶ نام ما را از پیش به‌عنوان قهرمان جهان حک کرده بودند. ما شایسته عنوان بودیم، چون بهترین تیم را داشتیم. زیباترین فوتبال را بازی می‌کردیم؛ تقریباً بی‌نقص.»

فوتبال تیم یواخیم لوو نیز زیبا بود، اما او از سال ۲۰۰۹ دیگر جایی برای فرینگس ۳۲ساله نداشت. دوران ملی فرینگس با اختلافی جزئی و بدون کسب جام به پایان رسید، اما میراثی از او باقی ماند. او نماینده فوتبالی بر پایه شور و ذهنیت بود. فرینگس بازیکنی نبود که با سروصدا خود را به کانون توجه بیاورد؛ بلکه خودش را در خدمت تیم و رهبر آن، میشائل بالاک، که با او دوستی داشت، قرار می‌داد. توانایی‌اش در دوئل‌ها، درک تاکتیکی و آمادگی‌اش برای انجام هر کاری به سود تیم، او را به هم‌تیمی ارزشمند و رهبری واقعی تبدیل کرد. خودش درباره این ویژگی‌ها گفت: «به حرکت‌های خوب و دریبل‌های نمایشی نیاز ندارم. فوتبال برای من لذت‌بخش است و در نتیجه خیلی چیزها آسان‌تر می‌شود. با علاقه سر کار می‌روم؛ شاید همین راز کار باشد. من قوی هستم، چون با علاقه کار می‌کنم.»

فرینگس پس از پایان دوران بازی نیز در فوتبال ماند. او ابتدا به‌عنوان عضو کادر مربیگری سرمربیان وردربرمن تجربه کسب کرد. در سال ۲۰۱۶ هدایت دارمشتات ۹۸، تیم قعرنشین بوندس‌لیگا، را بر عهده گرفت، اما نتوانست این تیم را در لیگ نگه دارد. این دوره پس از چند ماه حضور در بوندس‌لیگای ۲ پایان یافت. فرینگس، پدر دو پسر و دو دختر، در فصل ۲۱-۲۰۲۰ یک بار دیگر هدایت اس‌فاو مپن را تجربه کرد و از آن زمان تاکنون سرمربی هیچ باشگاهی نبوده است. او همچنان به‌عنوان کارشناس با فوتبال در ارتباط است و اندکی پیش از تولدش برای DAZN فعالیت کرد. هر باشگاهی که او را به خدمت بگیرد، «لوتشر» حتی در ۵۰سالگی نیز تمام توانش را خواهد گذاشت.