از بام‌های هام تا بوندس‌لیگا
هورست هروبش تا ۲۴سالگی هنوز بازیکنی آماتور بود و در کنار فوتبال، به‌عنوان سقف‌ساز کار می‌کرد. مسیر او شبیه الگوی معمول ستاره‌سازی نبود؛ نه از آکادمی بزرگی آمده بود و نه در نوجوانی به شهرت رسیده بود. تابستان ۱۹۷۵، روت‌وایس اسن او را از اس‌سی وست‌تونن به خدمت گرفت و مهاجمی که دیر وارد فوتبال حرفه‌ای شده بود، خیلی زود توانایی گلزنی‌اش را در سطح حرفه‌ای نشان داد.
هروبش در نخستین فصل بوندس‌لیگایی خود ۱۸ گل در ۲۰ مسابقه زد. پس از سقوط اسن نیز متوقف نشد و در فصل ۱۹۷۷/۷۸ با ۴۱ گل در ۳۵ مسابقهٔ بوندس‌لیگای دو، رکوردی ساخت که همچنان ماندگار است. او در مجموع ۹۳ بازی رسمی، ۸۴ بار برای روت‌وایس اسن گل زد؛ آماری که نشان می‌دهد مهاجمی که دیر حرفه‌ای شده بود، خیلی زود در شمار گلزنان موفق فوتبال آلمان قرار گرفت.
از هامبورگ تا پیراهن آلمان
انتقال به هامبورگ در سال ۱۹۷۸، هروبش را به بالاترین سطح فوتبال اروپا رساند. او با این باشگاه سه بار قهرمان آلمان شد، در فصل ۱۹۸۱/۸۲ با ۲۷ گل عنوان آقای گلی بوندس‌لیگا را گرفت و در سال ۱۹۸۳ به‌عنوان کاپیتان، جام باشگاه‌های اروپا را پس از پیروزی برابر یوونتوس بالای سر برد. قدرت بدنی، جاگیری و ضربه سر مشهورش، او را به مهاجمی تبدیل کرده بود که مدافعان حتی با دانستن نقشهٔ بازی نیز به‌سختی مهارش می‌کردند.
هروبش در سال ۱۹۸۰ به تیم ملی آلمان غربی رسید. دوران ملی او کوتاه اما فشرده بود: ۲۱ بازی و ۶ گل. بااین‌حال، اهمیت یک مهاجم همیشه با تعداد بازی‌هایش سنجیده نمی‌شود. گاهی یک مسابقه کافی است تا بازیکنی برای همیشه وارد حافظهٔ فوتبال یک کشور شود؛ برای هروبش، آن مسابقه فینال یورو ۱۹۸۰ در رم بود.
دو گل در رم؛ شبی که اروپا فتح شد
آلمان غربی در فینال یورو ۱۹۸۰ برابر بلژیک به مهاجمی نیاز داشت که مسابقه را ساده کند. هروبش در دقیقهٔ ۱۰ با پای راست گل نخست را زد؛ اما پس از تساوی بلژیک از روی نقطهٔ پنالتی، بازی به سوی وقت اضافه می‌رفت. در دقیقهٔ ۸۹، کرنر کارل‌هاینتس رومنیگه به محوطه رسید و هروبش با همان سلاح همیشگی، یعنی ضربه سر، گل پیروزی را وارد دروازه کرد.
دو گل او نتیجه را ۲–۱ کرد و دومین قهرمانی اروپا را برای آلمان غربی به همراه آورد. این فینال خلاصهٔ فوتبال هروبش بود: حضور در نقطهٔ درست، تصمیم بدون پیچیدگی و تمام‌کنندگی دقیق. لقب «هیولای ضربه سر» فقط اشاره‌ای به جثهٔ او نبود؛ نتیجهٔ سال‌ها تمرین، زمان‌بندی و فهم دقیق مسیر توپ بود.
میراثی که با مربیگری ادامه پیدا کرد
رابطهٔ هروبش با تیم‌های ملی پس از پایان دوران بازی قطع نشد. او سال‌ها در رده‌های پایهٔ آلمان کار کرد، تیم زیر ۱۹ سال را در سال ۲۰۰۸ و تیم زیر ۲۱ سال را در سال ۲۰۰۹ قهرمان اروپا کرد؛ نسلی که بازیکنانی مانند مانوئل نویر، متس هوملس، مسوت اوزیل، سامی خدیرا و ژروم بواتنگ را در خود داشت. او سپس تیم مردان آلمان را در المپیک ۲۰۱۶ به مدال نقره رساند و با تیم زنان نیز در المپیک ۲۰۲۴ برنز گرفت.
میراث هروبش فقط گل‌های یورو ۱۹۸۰ نیست. داستان او دربارهٔ دیر شروع‌کردن، پیوسته کارکردن و رسیدن در لحظهٔ درست است؛ بازیکنی که از سقف‌سازی به قهرمانی اروپا رسید و بعد، تجربه‌اش را در اختیار چند نسل از فوتبال آلمان گذاشت. او ثابت کرد مسیرهای غیرمعمول هم می‌توانند به بالاترین قله‌ها ختم شوند، اگر صبر و پشتکار به اندازهٔ استعداد جدی گرفته شوند.
