مدافعی مسلط به هر دو پا
آندریاس برمه یک مدافع چپ معمولی نبود. قدرت بازی با هر دو پا به او اجازه می‌داد هم از کناره‌ها حمله را بسازد، هم ضربات ایستگاهی را بزند و هم در لحظه‌های حساس مسئولیت آخرین ضربه را بپذیرد. او بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۴، ۸۶ بار برای آلمان غربی و سپس آلمان بازی کرد، ۸ گل زد و در سه جام جهانی و سه دورهٔ جام ملت‌های اروپا حضور داشت.
برمه فوتبال حرفه‌ای را از زاربروکن آغاز کرد، در کایزرسلاترن تثبیت شد و سپس با بایرن مونیخ، اینتر میلان و رئال ساراگوسا مسیرش را ادامه داد. او بازیکنی کم‌هیاهو اما دقیق بود؛ مدافعی که جای‌گیری، ارسال و ضربه‌زدنش به همان اندازهٔ تکل‌هایش اهمیت داشت. همین مجموعهٔ کامل باعث شد در بزرگ‌ترین مسابقه‌ها به یکی از قابل‌اعتمادترین مهره‌های تیم ملی تبدیل شود.
پای چپ در ۱۹۸۶، پای راست در ۱۹۹۰
ویژگی دوپا بودن برمه فقط یک توصیف فنی نبود؛ در مسابقات بزرگ به نتیجه تبدیل شد. او در ضربات پنالتیِ یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ برابر مکزیک با پای چپ گل زد. چهار سال بعد، در جام جهانی ۱۹۹۰، گل کات‌دارش برابر هلند را با پای راست به ثمر رساند و در نیمه‌نهایی مقابل انگلیس، ضربهٔ آزادِ گل‌سازش را با پای چپ زد.
این تفاوت کوچک، تصویر روشنی از کیفیت او می‌دهد: مدافعی که حریف نمی‌توانست او را به یک سمت محدود کند. برمه بسته به زاویه، فاصله و موقعیت تصمیم می‌گرفت کدام پا انتخاب بهتری است؛ برای آنکه ضربه دقیق‌تری بزند. همین خونسردی بود که او را برای مهم‌ترین پنالتی زندگی‌اش آماده کرد.
دقیقهٔ ۸۵ در رم؛ ضربه‌ای برای قهرمانی جهان
فینال جام جهانی ۱۹۹۰ برابر آرژانتین تا دقیقهٔ ۸۵ بدون گل پیش رفت. پس از خطا روی رودی فولر، لوتار ماتئوس به دلیل مشکل کفش از زدن پنالتی کنار کشید و برمه توپ را برداشت. او این بار پای راست را انتخاب کرد و ضربه را دور از دست سرخیو گوی‌کوچه‌آ به گوشهٔ دروازه فرستاد.
همان گل، پیروزی ۱–۰ و سومین قهرمانی جهان را برای آلمان غربی رقم زد. برمه همچنان تنها بازیکنی است که یک فینال جام جهانی را با پنالتی در جریان قانونی بازی تعیین کرده است. اهمیت این صحنه فقط در نتیجه نبود؛ در آرامش بازیکنی بود که در پرتنش‌ترین لحظهٔ فوتبال ملی، تصمیمش را بدون تردید اجرا کرد.
افتخار در میلان و بازگشت تاریخی به کایزرسلاترن
برمه در فوتبال باشگاهی نیز مسیر پرباری داشت. او با بایرن در سال ۱۹۸۷ قهرمان آلمان شد، با اینتر در سال ۱۹۸۹ اسکودتو گرفت و در همان سال عنوان بازیکن سال فوتبال ایتالیا را به دست آورد. دو سال بعد نیز همراه اینتر جام یوفا را فتح کرد؛ موفقیت‌هایی که نشان می‌داد کیفیتش محدود به تیم ملی یا یک تورنمنت خاص نیست.
پایان مسیر او به یکی از زیباترین بازگشت‌های بوندس‌لیگا گره خورد. برمه با کایزرسلاترن در سال ۱۹۹۶ جام حذفی آلمان را برد و پس از سقوط باشگاه، کنار تیم ماند. کایزرسلاترن یک سال بعد به بوندس‌لیگا برگشت و در فصل ۱۹۹۷/۹۸، به‌عنوان تیم تازه‌صعودکرده قهرمان آلمان شد. این قهرمانی، آخرین قاب بزرگ دوران بازیکنی مردی بود که از پنالتی رم تا قهرمانی با کایزرسلاترن، همیشه در لحظه‌های تعیین‌کننده حاضر ماند.
