بازگشت برابر انگلستان در ومبلی
آلمان در نیمه‌نهایی یورو ۱۹۹۶ در ومبلی، پس از گل زودهنگام انگلستان عقب افتاد. استفان کونتس گل تساوی را زد و تیم بیرتی فوگتس توانست بازی را در برابر میزبان به وقت اضافه و سپس ضربات پنالتی بکشاند.
گل‌نشدن پنالتی گرت ساوت‌گیت، بخشی از لحظه تعیین‌کننده مسابقه بود و آلمان در پایان به فینال رسید. این تیم پس از عقب‌افتادن در شروع بازی، تمرکزش را حفظ کرده بود و توانست رقابت را تا آخرین ضربات ادامه دهد.
دو گل بیرهوف در فینال
آلمان در فینال مقابل جمهوری چک هم به بازی بازگشت. اولیور بیرهوف از روی نیمکت وارد زمین شد و گل تساوی را به ثمر رساند. نقش او نشان داد بازیکنان جانشین نیز می‌توانند در نتیجه مهم‌ترین مسابقه یک تورنمنت تعیین‌کننده باشند.
بیرهوف در وقت اضافه گل دوم را زد. طبق قانون «گل طلایی»، مسابقه با همان گل پایان یافت و آلمان قهرمان اروپا شد. به این ترتیب، هر دو گل آلمان در فینال را بازیکنی زد که مسابقه را در ترکیب اصلی آغاز نکرده بود.
قهرمانی با وجود کمبود بازیکن
تیم آلمان در مراحل پایانی با مصدومیت‌ها و محدودیت در فهرست بازیکنان روبه‌رو بود. کادر فنی باید تیم را با نفرات در دسترس آماده می‌کرد و در طول مسابقه نیز از امکان تعویض‌ها استفاده می‌کرد. ورود بیرهوف در فینال نمونه مؤثر همین تصمیم‌ها بود.
قهرمانی به ۱۶ سال انتظار آلمان برای فتح دوباره جام ملت‌های اروپا پایان داد. عبور از انگلستان و سپس بازگشت مقابل جمهوری چک نشان داد تیم می‌تواند حتی زمانی که از ابتدا کنترل کامل مسابقه را ندارد، همچنان برای بردن رقابت کند.
یاد قهرمانان، سی سال بعد
سی سال پس از آن تورنمنت، فدراسیون فوتبال آلمان از قهرمانان ۱۹۹۶ استقبال کرد و دوباره به روحیه و همبستگی آن تیم پرداخت. این بازخوانی، نقش مجموعه بازیکنان و کادر فنی را در کنار لحظات مشهور مسابقات یادآوری می‌کرد.
از گل کونتس و ضربات پنالتی نیمه‌نهایی تا دو گل بیرهوف در فینال، مسیر قهرمانی با واکنش به موقعیت‌های دشوار همراه بود. موفقیت آن تیم حاصل حفظ تمرکز، سازمان‌دهی و استفاده از بازیکنان در دسترس بود؛ ویژگی‌هایی که در روایت قهرمانی یورو ۱۹۹۶ در کنار گل طلایی باقی مانده‌اند.
