تیم ملی فوتبال آلمان تاکنون ۱۰ بار با یونان روبهرو شده و هرگز شکست نخورده است. در کارنامه این تقابلها هفت برد و سه تساوی دیده میشود و تنها دو بازی دوستانه برگزار شده است؛ از جمله آخرین رویارویی دو تیم تا آن زمان که ژوئن ۲۰۲۴ در مونشنگلادباخ با نتیجه ۲ بر ۱ به سود آلمان پایان یافت. این آمار برای نخستین بازی خانگی آلمان در لیگ ملتهای اروپا، یکشنبه در آگسبورگ، نشانه امیدوارکنندهای است؛ اما تنها دلیل نیست. یک مسابقه رسمی پاییزی برابر یونان در آگسبورگ؟ آلمان پیشتر هم چنین تجربهای داشته است؛ سفری به سال ۱۹۶۱.
دو تیم پیش از جنگ هرگز مقابل هم قرار نگرفته بودند. نخستین دیدار، با قرعهکشی مرحله انتخابی جام جهانی ۱۹۶۲ شیلی رقم خورد. پس از بازی اول در نوامبر ۱۹۶۰ که آلمان در آتن ۳ بر صفر پیروز شد، دیدار برگشت ۲۲ اکتبر ۱۹۶۱ در ورزشگاه روزناو برگزار شد؛ ورزشگاهی که با حضور ۴۹ هزار و ۱۰۳ تماشاگر کاملاً پر شده بود. آگسبورگ برای سومین بار میزبان یک بازی ملی بود و به نوشته گزارشگر مجله Sport Magazin، حتی ۱۰۰ هزار بلیت هم میتوانست به فروش برسد.
صعود به جام جهانی از پای رادیو
تا چهار روز مانده به شروع بازی، احتمال داشت سرنوشت سهمیه جام جهانی به مسابقهای تعیینکننده کشیده شود. تیم سپ هربرگر در گروه سهتیمی، که ایرلند شمالی نیز در آن حضور داشت، هر سه بازی خود را برده بود؛ اما یونان همچنان میتوانست به آلمان برسد، اگر ۱۸ اکتبر در بلفاست با نتیجه ۲ بر صفر شکست نمیخورد. آلمانیها که از ۱۶ اکتبر در مونیخ-گرونوالد اردو زده بودند، از طریق رادیو از صعودشان به جام جهانی باخبر شدند. در تیم کسانی بودند که افسوس میخوردند «دیگر آن جذابیت کامل باقی نمانده است.» هربرگر اما تأکید کرد: «این موضوع برای ما مزاحمتی ایجاد نمیکند. با تمام توان بازی میکنیم و تلاش خواهیم کرد مسابقه بزرگی ارائه دهیم.»
یونانیها نیز در محل اقامت خود کنار دریاچه آمِر، در حال فراموشکردن شکست بلفاست بودند. تریفون تسانتیس، سرمربی تیم، با لحنی دوستانه گفت: «از استقبالی که در آلمان از ما شد و رسیدگیهایی که به ما کردند، بسیار خوشحالیم. هرگز آن را فراموش نمیکنیم.»
دبل زلر
دو سال پیش از تأسیس بوندسلیگا ــ رقابتی که شورای مشورتی فدراسیون فوتبال آلمان چند روز قبل بار دیگر بدون رسیدن به تصمیمی دربارهاش بحث کرده بود ــ هربرگر باید بازیکنانش را از پنج اوبرلیگا، از جمله برلین غربی، جمع میکرد. با این حال، در ترکیب تیم فقط پنج نماینده از منطقه غرب، پنج نماینده از منطقه جنوب و یک بازیکن از هامبورگ حضور داشتند. اووه زلر که در جام جهانی ۱۹۵۸ به شهرت رسیده بود، بار دیگر شایستگی دعوتش را ثابت کرد. او در بیستونهمین بازی ملیاش، که پس از کاپیتان هربرت ارهارت او را به باتجربهترین بازیکن تیم تبدیل میکرد، خیلی زود در دقیقه ۵ گل اول را زد؛ زلر بنا بر گزارش Sport Magazin، «مثل گردباد» به محوطه جریمه یونان زد. ریخارد کرس از فرانکفورت پاس گل را داده بود.
این دقیقاً همان شروعی بود که هر تیمی آرزویش را دارد، اما بعدها برداشت دیگری از آن شد. برخی بازیها ممکن است بیش از حد خوب آغاز شوند؛ گزارشگر Kicker در اینباره نوشت: «فکر میکنم اگر گل اول اینقدر زود زده نمیشد، آلمان با اختلاف بیشتری پیروز میشد و بهتر وارد جریان بازی میشد.» آلمان که با پیراهن دوم سبز و سفید به میدان رفته بود، ابتدا به فشارش ادامه داد و زلر بیش از همه دروازهبان میهمان را به زحمت انداخت. وقتی «اووه خودمان» در دقیقه ۲۷ پاس آلبرت برولس را به گل دوم تبدیل کرد، بسیاری انتظار یک جشن گل را داشتند. یونان بهندرت از نیمه خود خارج میشد و آلمان حتی میتوانست پیش از پایان نیمه اول بدون دروازهبانش، هانس تیلکوفسکی، بازی کند.
گل کاهش اختلاف از ۳۵ متری
تیم ملی آلمان با احساس پیروزی قطعی در دیداری رسمی که دیگر اهمیت تعیینکنندهای نداشت، بلافاصله افت کرد. این تیم همچنین هرچه بیشتر با افزایش خشونت خط دفاعی حریف به مشکل خورد. آلبرت برولس، وینگر چپ مونشنگلادباخ، پس از خطا پنج دقیقه تحت درمان قرار گرفت و سپس به میدان برگشت؛ زیرا تعویض بازیکن هنوز ممنوع بود.
نیمه نخست با برتری ۲ بر صفر آلمان تمام شد، اما تیمی دگرگونشده از یونان به زمین بازگشت. آندریاس پاپائمانویل، گلزن یونان، در دقیقه ۶۱ از فاصله حدود ۳۵ متری هانس تیلکوفسکی، دروازهبان وِستفالیای هرنه، را غافلگیر کرد و نتیجه را به ۲ بر ۱ رساند؛ گلی که حدود سه هزار هموطن او در سکوها را به وجد آورد. Sport Magazin نوشت: «تیلکوفسکی دیر واکنش نشان میدهد و اجازه میدهد توپ وارد دروازه شود!»
این آخرین گل عصر یکشنبه اکتبر ۱۹۶۱ بود؛ مسابقه ساعت ۱۵ آغاز شده بود. پس از بازی نیز همه در اردوی آلمان همنظر بودند که نتیجه، بهترین بخش مسابقه بوده است. Kicker این دیدار را «هشداری بهموقع» توصیف کرد. هربرگر پذیرفت: «واقعاً بازی ملی خوبی نبود. و دلیلش چه بود؟ هم به یونانیها مربوط میشد و هم به ما.» این حقیقتهای ساده سپ هربرگر نیز به تاریخ بازیهای آلمان و یونان راه یافت؛ حقیقتهایی که در روزگاری کافی بود که بازیهای ملی بهصورت زنده پخش نمیشدند و تنها ضبطشده روی آنتن میرفتند. بلافاصله پس از سوت پایان، این مسابقه بهطور کامل از شبکه اول پخش شد.
