امشب دوباره قلب میلیونها هوادار آلمان شکست. نه فقط به خاطر یک حذف، بلکه به خاطر حسرت تیمی که روزی نماد نظم، جنگندگی و شخصیت بود.
یادش بخیر… جام جهانی ۲۰۰۲؛ وقتی دستان افسانهای الیور کان، آلمان را تا فینال برد و دنیا را به احترامش واداشت.
یاد آن تیم جوان و یکدست که با ظهور ستارهای مثل توماس مولر در جام ۲۰۱۰ همه را شگفتزده کرد و با شایستگی بر سکوی سوم جهان ایستاد.
و بعد، جام جهانی ۲۰۱۴؛ اوج فوتبال آلمان. تیمی که با رهبری تونی کروس، مسعود اوزیل، باستین شوایناشتایگر، فیلیپ لام و مانوئل نویر، در قلب آمریکای جنوبی تاریخ ساخت و جام قهرمانی را بالای سر برد. تیمی که هر بازیکنش برای پیراهن میجنگید و اتحاد، تاکتیک و شخصیت، بزرگترین ستارهاش بود.
اما از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶، انگار روح آن آلمان گم شد. تیمی که روزی کابوس همه مدعیان بود، حالا با نمایشهای بیبرنامه، بازیکنان کمانگیزه و تصمیمهای اشتباه، سه جام جهانی پیاپی را با ناکامی پشت سر گذاشت.
راستی… آن آلمان شاداب، منظم، جنگنده و همیشه مدعی چه شد؟ همان تیمی که هیچوقت قبل از سوت پایان تسلیم نمیشد، چرا امروز فقط خاطرهای شیرین در ذهن هوادارانش مانده است؟
با این حال، عشق به مانشافت با یک حذف از بین نمیرود. ما هواداران، هنوز منتظر روزی هستیم که عقاب آلمان دوباره بالهایش را باز کند، دوباره با غرور به میدان برگردد و یادآوری کند که این پیراهن، متعلق به یکی از بزرگترین تیمهای تاریخ فوتبال جهان است
عدنان رستمی
