تیمی که از قالب قدیم بیرون آمد
یورو ۱۹۷۲ برای آلمانِ غربی فقط یک جام نبود؛ لحظه‌ای بود که تیم هلموت‌شون از یک قدرت منظم به تیمی تبدیل شد که می‌توانست هم سرعت را کنترل کند و هم با خلاقیت ضربه بزند. در پایان آن بهار، ترکیب بکن‌باوئر، نتزر، برایتنر، هونس و مولر فقط مجموعه‌ای از نام‌های بزرگ نبود؛ هر کدام در جایگاهی قرار گرفته بودند که نقش‌شان را بزرگ‌تر می‌کرد.
آنچه این تیم را ویژه کرد، جابه‌جایی مرکز ثقل بود. بکن‌باوئر از میانه‌میدان عقب‌تر آمد و به لیبرویی تهاجمی بدل شد؛ نتزر آزادی بیشتری گرفت؛ و حمله دیگر به یک ستاره وابسته نبود. آلمانِ غربی در این تورنمنت، فوتبال را نه با شتاب، که با نظم، فاصله‌گذاری و پاس‌های طولانی‌تری که به‌موقع اوج می‌گرفتند پیش برد.
نیمه‌نهایی، جایی که کنترل شکل گرفت
نقطهٔ عطف این داستان، نیمه‌نهایی برابر بلژیک بود. میزبان با انرژی سکوها جلو می‌آمد، اما آلمانِ غربی بعد از استراحت بازی را به ریتم خودش کشاند. بکن‌باوئر عقب را سامان داد و نتزر، که جلوتر از او نفس می‌کشید، رشته‌ها را در حمله به هم وصل کرد.
این برد ۲–۱ بیش از آن‌که یک صعود ساده باشد، تمرین نهایی یک ایده بود: اگر تیم بتواند سرعت بازی را در میانه‌میدان مالک شود، حتی فشار میزبان هم به تهدیدی دائمی تبدیل نمی‌شود. همین آرامشِ حساب‌شده بعداً در فینال به نهایت رسید.
فینال بروکسل و ضربهٔ نهایی
۱۸ ژوئن ۱۹۷۲ در بروکسل، فینال برابر شوروی از همان دقایق نخست در مدار آلمانِ غربی افتاد. گرت مولر دو بار دروازه را باز کرد و هربرت ویمر گل سوم را زد تا نتیجهٔ ۳–۰، روشن‌ترین تصویر از برتری آن شب باشد.
اما عددها همه‌چیز را نمی‌گویند. در جریان همان فینال، تیم آلمانِ غربی چنان خوب پاس می‌داد و چنان هماهنگ حرکت می‌کرد که اگر توپ را هم از ستاره‌ها جدا می‌کردی، باز هم ساختار تیم از هم نمی‌پاشید. این دقیقاً همان جایی بود که قهرمانی، از مهارت فردی فراتر رفت و به زبان مشترک یک تیم تبدیل شد.
چرا این قهرمانی ماندگار شد
اولین قهرمانی اروپایی آلمانِ غربی فقط یک سطر تازه در دفتر افتخارات نبود. این جام نشان داد که فوتبال آلمانی می‌تواند به‌جای اتکای صرف بر قدرت بدنی و انضباط دفاعی، یک مرکز خلاق هم بسازد؛ مرکزی که در آن بکن‌باوئر، نتزر و مولر هر کدام بخشی از یک نقشهٔ دقیق بودند.
از همین‌جا میراث یورو ۱۹۷۲ شروع شد. آن تیم بعدها به مرجع مقایسه تبدیل شد، چون توانسته بود سه چیز را با هم جمع کند: کنترل ریتم، جابه‌جایی هوشمندانهٔ نقش‌ها و ضربه‌زدن در لحظهٔ مناسب. به همین دلیل، این قهرمانی هنوز هم بیشتر از یک خاطره است؛ یک الگوست.
میراثی که به ۱۹۷۴ رسید
پس از بروکسل، مسیر به‌طور طبیعی به جام جهانی ۱۹۷۴ رسید. آلمانِ غربی دیگر فقط تیمی با ستاره‌های درخشان نبود، بلکه تیمی بود که می‌دانست چگونه مسابقه را بخواند، چطور حریف را از شتاب بیندازد و در وقت مناسب ضربه بزند.
به همین خاطر، یورو ۱۹۷۲ را باید آغاز یک دوره دید؛ دورانی که در آن فوتبال آلمانِ غربی از برنده بودن عبور کرد و به تعریف کردن استانداردها رسید.
