تیم ملی فوتبال آلمان تنها برابر سوئیس بیش از هلند بازی کرده است. دو تیم تاکنون ۴۹ بار روبهروی هم قرار گرفتهاند و امشب از ساعت ۲۰:۴۵، در ورزشگاه المپیک برلین پنجاهمین دیدارشان برگزار میشود؛ مسابقهای که پخش زنده آن از شبکه آ.ار.د انجام خواهد شد. اودو موراس، مورخ، مهمترین لحظات این رقابت کلاسیک را مرور کرده است.
آلمان و هلند ــ که در زبان عامه همچنان از هلندیها با عنوان «هولندیها» یاد میشود ــ به اندازه کافی خاطره و ماجرا برای ساختن یک رقابت کلاسیک داشتهاند. در این بازیها همیشه هیجان خاصی وجود داشته، چون هیچکس دوست ندارد مقابل همسایهاش ببازد. این ماجرا از نخستین دیدار در ورزشگاه ویتسه شهر آرنهم آغاز شد؛ جایی که ۲۴ آوریل ۱۹۱۰، ۱۵ هزار تماشاگر برای آن دوران جمعیتی چشمگیر را تشکیل داده بودند. اویگن کیپ، بازیکن اشتوتگارت، نخستین گل بازی را زد، اما هلند که همان زمان هم پیراهن نارنجی به تن داشت، ۴ بر ۲ پیروز شد. ماکس برایونیگ که پنالتیزنی کمخطا به شمار میرفت، در حالی که بازی ۲ بر ۲ بود ضربه پنالتیاش را به تیر دروازه کوبید.
۱۴ سال طول کشید تا آلمان نخستین برد خود را به دست آورد. پیش از پیروزی ۱ بر ۰ در آمستردام، در ۲۱ آوریل ۱۹۲۴ و در هفتمین تقابل دو تیم، آلمان دو شکست و سه تساوی را تجربه کرده بود. در تساوی ۵ بر ۵ سال ۱۹۱۲ در زووله، یولیوس هیرش اهل کارلسروهه چهار گل زد؛ او یکی از تنها دو ملیپوش یهودی فدراسیون فوتبال آلمان بود که نازیها در سال ۱۹۴۳ به قتل رساندند. گلهای او نخستین گلهایی بودند که در تصاویر متحرک دیده میشدند، زیرا دوربینی کنار زمین قرار داشت. بخشهایی از بازی به سینماها راه یافت و از آنجا که هنوز صدایی در کار نبود، ارکستر سینما هنگام حملات آلمان قطعه «نگهبان راین» و برای هلندیها «سرود ویلهلم» را مینواخت. این مسابقه از این جهت نیز در تاریخ سینما جای گرفت.
فینال جام جهانی ۱۹۷۴؛ تولد یک رقابت کلاسیک
سرانجام نوبت به آن روز آوریلی در آمستردام رسید. ترکیب تیم ملی آلمان در سال ۱۹۲۴ از بازیکنان اشتوتگارتر فورت و نورنبرگ تشکیل شده بود. با این حال، رقیبان فرانکونیایی در یک مسابقه جام حذفی بهشدت با هم درگیر شده بودند و به همین دلیل در واگنهای جداگانه سفر کردند. گفته میشود آنها دو روز با هم حرف نزدند؛ نه در قطار، نه زیر دوش و نه در زمین بازی. گل کارل آور از فورت با پاس هاینریش ترگ از نورنبرگ به ثمر رسید، اما آنها در آن روز تاریخی حتی نتوانستند کنار هم شادی کنند. پس از آن نیز روزهای تاریخی دیگری رقم خورد که دو موردش در سال ۱۹۲۶ بود. بازی رفت در دوسلدورف با نتیجه ۴ بر ۲ در آوریل، نخستین مسابقه ملی پخششده از رادیو بود. در دیدار برگشت، ۳۱ اکتبر، اتو نرتس برای نخستین بار بهعنوان سرمربی تیم ملی روی نیمکت نشست و تیمش ۳ بر ۲ پیروز شد.
تا پایان جنگ، همه بازیها نزدیک بودند؛ مسابقاتی که هرگز امتیازی در آنها مطرح نبود، اما همیشه حیثیتی به شمار میرفتند. آمار آلمان تا سال ۱۹۵۷ منفی بود، اما آلمانیها که آن زمان قهرمان جهان بودند، با پیروزی ۲ بر ۱ در آمستردام و در هفدهمین دیدار، آمار را برابر کردند. آمار کنونی این رقابت ۱۸ برد، ۱۹ تساوی و ۱۲ شکست است. دو سال بعد، تغییر جریان رقابت کاملاً آشکار شد: تیم تحت هدایت سپ هربرگر در ۲۱ اکتبر ۱۹۵۹ در کلن با رکورد نتیجه این تقابل پیروز شد.
مولر آلمان را قهرمان جهان کرد
آلمان از سال ۱۹۵۴ در همه دورههای جام جهانی حضور داشته است، اما هلند از ۱۹۳۸ تا ۱۹۷۴ وقفهای طولانی در این مسابقات داشت. سپس هلندیها همچون ققنوس از خاکستر برخاستند و با ستارههای آژاکس آمستردام، قهرمان سه دوره پیاپی جام باشگاههای اروپا از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، فوتبال قاره را زیر سلطه گرفتند. با وجود میزبانی آلمان، هلند بهعنوان مدعی اصلی وارد فینال جام جهانی مونیخ شد. بیستمین تقابل دو تیم، نخستین بازی رسمی آنها پس از ۶۴ سال بود. پایههای تبدیل شدن این رویارویی به یک رقابت کلاسیک، در همان ۷ ژوئیه ۱۹۷۴ گذاشته شد؛ زیرا یک فینال جام جهانی فراموش نمیشود و در اصل هیچگاه به پایان نمیرسد. برنده و بازنده، آن را بارها در ذهن خود ادامه میدهند.
بسیاری از شاهدان هلندی آن مسابقه هنوز شکست ۲ بر ۱ در فینال را هضم نکردهاند. پیروزی بسیار نزدیک بود؛ یوهان نیسکنس در دقیقه نخست پنالتیای را که اولی هوینس روی یوهان کرایف، ستاره بزرگ فوتبال جهان، مرتکب شده بود به گل تبدیل کرد. اما آلمان هم پس از خطا روی برند هولتسنباین صاحب پنالتی شد؛ تصمیمی که هنوز هم محل بحث است. پاول برایتنر ۲۲ ساله که قرار نبود پنالتی بزند، ناگهان توپ را برداشت و آن را با ضربهای زمینی به گوشه پایین سمت چپ دروازه ویم یونگبلود فرستاد. سپس دقیقه افسانهای ۴۳ فرا رسید؛ راینر بونهوف پس از پاس یورگن گرابوفسکی از سمت راست نفوذ کرد و با این تصور که گرد مولر آنجاست، سانتری تند به محوطه فرستاد. توپ ابتدا کمی از پای «بمبافکن ملت» دور شد، اما او سریعتر از همه واکنش نشان داد و با ضربهای چرخشی، آلمان را برای دومین بار قهرمان جهان کرد.
مونیخ ۱۹۷۴ برای هواداران هلند یک ضربه روحی بود، زیرا خود را قهرمان واقعی جهان میدانستند. حتی در سال ۲۰۰۴ کتابی در هلند با عنوان «۱۹۷۴، ما بهترین بودیم» منتشر شد. از آن پس، دیدارهای دو تیم همواره رنگ و بوی انتقام گرفت. تساوی ۲ بر ۲ در آرژانتین در سال ۱۹۷۸، بیستودومین تقابل دو تیم، نزدیک بود به حذف آلمان مدافع عنوان قهرمانی در مرحله دوم گروهی منجر شود. سپ مایر هنوز هم از گل آری هان از فاصله نزدیک به ۳۰ متر ناراحت است. پس از تساوی دیرهنگام ۲ بر ۲ به وسیله رنه فاندهکرکهوف، ناامیدی در اردوی آلمان بالا گرفت. روزنامه «زوددویچه سایتونگ» نوشت: «هلموت شون در رختکن افسردگی را مشاهده کرد.» تیم نارنجی به فینال رسید، اما بار دیگر مقابل میزبان شکست خورد.
شکست در یورو ۱۹۸۸، پیروزی در جام جهانی ۱۹۹۰
در یورو ۱۹۸۰، بیستوچهارمین رویارویی دو تیم، کلاوس آلوفس در ناپل با سه گل تقریباً بهتنهایی رقیب را از مسابقات کنار زد. پیروزی ۳ بر ۲، بهترین بازی آلمانِ قهرمان آینده اروپا بود؛ هرچند لوتار ماتئوسِ جوان که نخستین بازی ملیاش را انجام میداد، با خطای منجر به پنالتی بیدلیل بازی را هیجانانگیز کرد. هلند در نیمهنهایی یورو ۱۹۸۸ در هامبورگ و در بیستوهفتمین تقابل، انتقام گرفت؛ جایی که مارکو فانباستن در آخرین دقیقه گل پیروزی ۲ بر ۱ را زد. پس از آن، رونالد کومان با پیراهن تعویضشده اولاف تون، بهطور نمایشی پشت خود را پاک کرد. این صحنه هم بخشی از میراث این رقابت کلاسیک است.
حالا هر دو طرف دلایل زیادی برای انتقام داشتند و فرصتها نیز کم نبود. در آوریل ۱۹۸۹، نهفقط سکوهای روتردام، بلکه بازی انتخابی جام جهانی و بیستونهمین رویارویی دو تیم نیز پرتنش بود و با تساوی ۱ بر ۱ پایان یافت. آلمان تا آستانه پیروزی در این درام پیش رفت، اما مارکو فانباستن در دقیقه ۸۷ گل کارل-هاینتس ریدله را جبران کرد.
دو تیم در یکهشتم نهایی جام جهانی ۱۹۹۰ در میلان، در سیامین رویارویی، دوباره برابر هم قرار گرفتند؛ مسابقهای که احساسات در آن بیش از هر زمان دیگری بالا گرفت. در سنسیرو، رقابت میان رودی فولر و فرانک رایکارد به اوج رسید. داور هر دو را اخراج کرد؛ تصمیمی که درباره فولر بهشدت ناعادلانه بود. رایکارد دو بار دیگر هم به او آب دهان انداخت و فولر در راهروی رختکن از این رفتار «تشکر» کرد. قهرمان آن روز یورگن کلینزمن بود که یک گل زد و بهترین بازی ملیاش را انجام داد. ضربه کاتدار زیبای آندریاس برمه برای گل دوم آلمان، در برد ۲ بر ۱، احتمالاً زیباترین گل آلمان در جام جهانی در مسیر قهرمانی رم بود.
برتری با همسایه
در یورو ۱۹۹۲، سیویکمین تقابل، هلند مدافع عنوان قهرمانی بار دیگر از آلمانِ قهرمان جهان پیشی گرفت. شکست ۳ بر ۱ در گوتنبرگ میتوانست به حذف تیم تحت هدایت برتی فوگتس منجر شود، اما اسکاتلندیها که پیشتر حذف شده بودند، با پیروزی مقابل روسیه آلمان را نجات دادند. با این حال، این آلمان بود که به فینال رسید، نه هلند.
۱۲ سال تا بازی رسمی بعدی طول کشید. در آغاز یورو ۲۰۰۴ در پورتو و در سیوششمین تقابل، آلمان تا ۹ دقیقه مانده به پایان با ضربه آزاد تورستن فرینگز که بیشتر شبیه سانتر بود پیش افتاده بود، اما رود فاننیستلروی اولیور کان را مغلوب کرد. از آن زمان، دو تیم در تورنمنتها با هم روبهرو نشدهاند.
پنج بازی رسمی دیگر هم در کارنامه دو تیم ثبت شده که آلمان تنها یکی از آنها را برده است: در مارس ۲۰۱۹، گل دیرهنگام نیکو شولتس در نخستین بازی ملیاش، پیروزی ۳ بر ۲ آلمان در روتردام و در انتخابی یورو را رقم زد. هلند در ژوئن همان سال، بار دیگر در هامبورگ، با پیروزی ۴ بر ۲ جبران کرد. تیم ملی آلمان در لیگ ملتها هنوز منتظر نخستین پیروزی برابر هلند است: در سال ۲۰۱۸، بازی آمستردام ۳ بر ۰ به سود هلند تمام شد و دیدار گلزنکرشن ۲ بر ۲ شد. در بازی رفت آمستردام در سپتامبر، در نخستین حضور یورگن کلوپ، پیروزی آلمان در آخرین لحظه از دست رفت و مسابقه ۱ بر ۱ به پایان رسید.




