تیم ملی فوتبال آلمان نزدیک به نیم قرن است که در بلگراد بازی نکرده است. آخرین بار در سال ۱۹۷۷، حریف یوگسلاوی بود؛ اما آلمان روز جمعه از ساعت ۲۰:۴۵ و با پخش زنده از RTL، نخستین بازی خود را در صربستانِ مستقل از سال ۲۰۰۸ برگزار می‌کند. برای بسیاری از هواداران، بلگراد بیش از هر چیز یادآور ضربه پنالتی سرنوشت‌ساز اولی هوینس به آسمان شب است؛ پنالتی‌ای که او در فینال یورو ۱۹۷۶ به‌عنوان تنها بازیکن از دست داد و چکسلواکی را به قهرمانی رساند. با این حال، در این گزارش چهار بازی خارج از خانه آلمان برابر یوگسلاوی مرور می‌شود.
۲۵ سپتامبر ۱۹۵۵: یوگسلاوی ۳، آلمان ۱
تیم منتخب فدراسیون فوتبال آلمان با هفت قهرمان جهان، از مونیخ با پروازی دو ساعته برای دیداری دوستانه راهی بلگراد شد. یوگسلاوی انگیزه زیادی از خاطره جام جهانی ۱۹۵۴ داشت و در پی جبران شکست تلخ ۲ بر ۰ برابر آلمان در یک‌چهارم نهایی آن مسابقات در ژنو بود. در آن زمان نیز همه می‌خواستند قهرمان وقت جهان را شکست دهند و در روزهای پس از «معجزه برن»، تنها تعداد کمی به این هدف رسیده بودند. تیم سپ هربرگر در بحران نتیجه‌گیری بود و از هفت مسابقه‌اش پس از قهرمانی جهان، پنج بازی را باخته بود؛ بحرانی که در بلگراد عمیق‌تر شد.
یوگسلاوی در حضور ۶۰ هزار تماشاگر، با شایستگی ۳ بر ۱ پیروز شد و کیکر با ستایش فراوان از حریف نوشت: «احترام به فوتبال زیبا و موفق در بالاترین سطح، اندوه شکست را کمتر می‌کند. تیم آلمان دست‌کم با تمام توان جنگید.» شکست آلمان از همان نیمه نخست شکل گرفت؛ میلوس میلوتینوویچ در دقیقه ۳۱ و زدراوکو رایکوف در دقیقه ۳۶، میزبان را دو گل پیش انداختند. این در حالی بود که میهمانان ابتدای بازی را در اختیار داشتند و با ترکیب‌هایی چشمگیر ــ یکی از آن‌ها شامل ۱۹ پاس بود ــ برای مدتی ورزشگاه را ساکت کردند.
اوتمار والتر در دقیقه ۱۱ تنها تیرک افقی را هدف گرفت و یوپ روریگِ کلن نیز در دقیقه ۷۲ به تیرک زد. دو گل آلمان هم به دلیل آفساید مردود شد. نمایش آلمان در مجموع بد نبود، اما پیروزی یوگسلاوی هرگز در خطر قرار نگرفت. نتیجه تنها در دقایق پایانی تغییر کرد: پس از گل سوم تودور وسلینوویچ، ماکس مورلوک در ضدحمله و با ضربه سر از روی کرنر فریتس والتر، گل آلمان را در دقیقه ۸۹ زد. خط حمله برن، که تنها هلموت ران را در اختیار نداشت و اروین والدنر از اشتوتگارت جای او را گرفته بود، تا آن زمان به اندازه کافی خطرناک نبود یا برابر ولادیمیر بئارا، دروازه‌بان در کلاس جهانی یوگسلاوی، ناکام مانده بود. هربرگر با اغماض گفت: «باختن به چنین حریفی شرم‌آور نیست.»
۳ مه ۱۹۶۷: یوگسلاوی ۱، آلمان ۰
معمولاً ناکامی آلمان در راهیابی به یورو ۱۹۶۸ ایتالیا را به تساوی شرم‌آور بدون گل برابر آلبانی نسبت می‌دهند. با این حال، اگر آلمان شش ماه پیش از آن مقابل یوگسلاوی، صدرنشین نهایی گروه، شکست نخورده بود، همان تساوی برای صعود کافی بود. این شکست نیز، مانند بسیاری از موارد در فوتبال، به پای سرمربی نوشته شد. هلموت شون سه سال بود که هدایت تیم را بر عهده داشت و از سال ۱۹۶۶ نایب‌قهرمان جهان بود؛ ضمن اینکه بوندس‌لیگای جوان، ستاره‌های برجسته فراوانی در اختیارش گذاشته بود. با این معیار، او تاکتیکی بیش از حد تدافعی انتخاب کرد. اووه زلر، کاپیتان تیم، و هلموت هالر، لژیونر شاغل در ایتالیا، در دسترس نبودند، اما تیم می‌توانست جسورتر بازی کند.
در یکی از سالنامه‌های بازی‌های ملی آمده بود: «اما از فوتبال تهاجمی آلمان خبری نیست.» خط دفاعی با حضور ویلی شولتس و برتی فوگتس، بازیکن تازه‌کار گلادباخ، در مسابقه‌ای که تا مدت‌ها اتفاق خاصی نداشت، تا دقیقه ۶۳ مقاومت کرد. سپس یوسیپ اسکوبلار، بازیکن بوندس‌لیگایی هانوفر ۹۶، ۴۸ هزار تماشاگر را به وجد آورد. کلاوس فیشتل اجازه ارسال داد، برتی فوگتس برای جلوگیری از ضربه سر دیر رسید و سپ مایر نیز روی توپی که پس از برخورد با زمین تغییر مسیر داد، عملکرد خوبی نداشت. اندکی بعد، گرد مولر جوان در تنها موقعیت گل آلمان پس از برخورد با دروازه‌بان دچار شکستگی دست شد و در سومین بازی ملی‌اش، بدون امکان تعویض، زمین را ترک کرد؛ اتفاقی که آخرین امیدهای تیم آلمان را از بین برد. شون گفت: «از قبل می‌دانستم که قرار نیست جایزه زیبایی بازی را ببریم. مسابقه بسیار تحت تأثیر تاکتیک بود. حالا باید بازی برگشت را در هامبورگ ببریم.» آلمان بازی برگشت را ۳ بر ۱ برد، اما در پایان یک امتیاز کم آورد…
۱۷ ژوئن ۱۹۷۶: یوگسلاوی ۲، آلمان ۴ پس از وقت اضافه
در آلمان غربی آن زمان، روز وحدت آلمان جشن گرفته می‌شد و شکست در نیمه‌نهایی یورو نباید این روز را تلخ می‌کرد. اما یوگسلاویِ میزبان، که برای برگزاری یورو حتی فصل مسابقاتش را متوقف کرده بود، انگیزه زیادی برای رویارویی با قهرمان جهان و اروپا داشت. برانکو اوبلاک از شالکه و دانیلو پوپی‌وودا از براونشوایگ، دو لژیونر شاغل در آلمان، در ترکیب یوگسلاوی بودند و می‌توانستند اطلاعات ارزشمندی در اختیار آنته ملادینیچ، سرمربی تیم، بگذارند. پوپی‌وودا در زمین نیز مؤثر بود و در دقیقه ۱۸ با گل خود به سپ مایر، ورزشگاه پرهیاهوی ۷۰ هزار نفری ستاره سرخ را به جوش آورد. آلمان شوکه شد و حمله‌های پیاپی به سوی دروازه‌اش آمد. در دقیقه ۳۲ نیز دراگان جایچی گل زد تا نتیجه نیمه نخست ۲ بر ۰ شود.
هلموت شون، هاینتس فلوهه را به جای دیتمار دانر، بازیکن گلادباخ که از پس بازی برنیامده بود، به میدان فرستاد؛ تعویضی که خیلی زود درست بودنش مشخص شد. فلوهه بلافاصله با بازی هماهنگ شد، دو موقعیت ساخت و در دقیقه ۶۵ نیز گل زد؛ شوت او با برخوردی جزئی به هربرت ویمر وارد دروازه شد. زمان می‌گذشت و آلمان به ناجی نیاز داشت. در دقیقه ۷۹، تیم آلمان صاحب کرنر شد و هلموت شون پیش از نواختن آن، دیتر مولرِ تازه‌وارد از اف‌سی کلن را به زمین فرستاد. یکی از تماشایی‌ترین نخستین بازی‌ها در تاریخ نزدیک به ۱۲۰ ساله تیم ملی آلمان رقم خورد: تنها چند ثانیه از ورود او گذشته بود که کرنر راینر بونهوف دقیقاً روی سرش نشست. کسی مزاحمش نشد؛ یوگسلاوی‌ها هنوز متوجه حضورش نشده بودند. اشتباهی بزرگ و تعیین‌کننده؛ مولر با نخستین لمس توپش در تیم ملی گل تساوی را زد.
مهاجم کلن حالا اشتهای گلزنی پیدا کرده بود و در وقت اضافه، با پاس‌های برند هولتسن‌باین و راینر بونهوف، دو گل دیگر در دقایق ۱۱۵ و ۱۱۹ به ثمر رساند. چه شروعی! ستاره‌ای تازه برای آلمان متولد شده بود و نامش برای باقی دنیای فوتبال خبر خوشی نداشت. فرانتس بکن‌باوئر، کاپیتان تیم، پس از گل سوم او را در آغوش گرفت و گفت: «دوباره یک مولر داریم.» روزنامه یوگسلاویایی Borba نوشت: «یک مولر رفت و دیگری آمد.» مولر جدید نیز مانند گرد مولر، در فینال یورو گل زد، اما آلمان باز هم شکست خورد؛ زیرا توپ پنالتی سرنوشت‌ساز اولی هوینس، آن‌گونه که افسانه می‌گوید، راهی «آسمان شب بلگراد» شد. البته توپ دست‌کم داخل ورزشگاه ماند…
۳۰ آوریل ۱۹۷۷: یوگسلاوی ۱، آلمان ۲
این سفر آلمان به بلگراد، دیداری دوستانه بود که قرار بود نشانه‌هایی برای جام جهانی آرژانتین به دست دهد. ظاهراً چنین نشانه‌هایی هم وجود داشت؛ چرا که کیکر دوشنبه پس از بازی تیتر زد: «پنج بازیکن جدید به دست آمدند.» از جمله این بازیکنان، یوپ تن‌هاگن، نخستین ملی‌پوش تاریخ بوخوم، و رولف روسمان، مدافع میانی شالکه، بودند که هر دو نخستین بازی ملی خود را انجام دادند. هلموت شون، سرمربی آلمان، با کنایه جمع‌بندی کرد: «هیچ‌کس خودش را به ترکیب تحمیل نکرد.»
یکی دیگر از برندگان، قهرمان بلگراد بود؛ بازیکنی که هرچند از قبل شناخته‌شده بود، اما هنوز جایگاه ثابتی در ترکیب نداشت. دیتر مولر بار دیگر برابر یوگسلاوی گل زد. این بار او از ابتدا بازی می‌کرد و تنها ۱۱ دقیقه زمان نیاز داشت؛ هاینتس فلوهه، هم‌تیمی‌اش، پاس گل را داد. آلمان با برتری ۱ بر ۰ به رختکن رفت و در نیمه دوم، فلیکس ماگات نیز نخستین بازی ملی خود را انجام داد و رودی کارگوس درون دروازه قرار گرفت. دروازه‌بان هامبورگ از فرصت خود استفاده کرد، اما نتوانست مانع گل تساوی شود؛ گلی که پیش از آن، او را مختل کرده بودند. در میان شادی تنها ۱۷ هزار تماشاگر در ورزشگاهی با ظرفیت ۱۱۰ هزار نفر، دوشان بایویچ حدود یک ساعت پس از آغاز بازی، توپ برگشتی از دست رودی کارگوس را از خط دروازه عبور داد.
پاسخ آلمان که سه روز پس از درگذشت سپ هربرگر با بازوبند مشکی بازی می‌کرد، دیر نرسید. رودیگر آبرامچیکِ جوان از شالکه، که مانند هم‌باشگاهی‌اش کلاوس فیشر تنها دومین بازی ملی خود را تجربه می‌کرد، در محوطه جریمه سرنگون شد؛ و پنالتی‌ها در آن روزها اتفاقی مطمئن بودند. راینر بونهوف در دقیقه ۷۳ توپ را با قدرتی فراوان به تور کوبید. این گل، پیروزی آلمان در مسابقه‌ای متوسط را رقم زد؛ مسابقه‌ای که تا امروز آخرین بازی یک تیم ملی آلمان در بلگراد بوده است.
